Επειδή η επιτυχής εφαρμογή του STEM στο επίπεδο της σχολικής μονάδας δεν αποτελεί απλώς μια εκπαιδευτική τάση, αλλά ένα βαθιά διοικητικό μέλημα που βαραίνει τους ώμους της ηγεσίας, οδηγηθήκαμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση.
Μετά από μια
γόνιμη και σε βάθος συζήτηση με έναν εξαιρετικό δάσκαλο, φίλο και επί πολλά έτη
Διευθυντή σχολείου, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι στη διοίκηση των σχολείων συναντάμε τρία
ξεκάθαρα είδη προφίλ διευθυντών, τα οποία καθορίζουν τη μοίρα και την
εξέλιξη της σχολικής κοινότητας:
1. Ο «Οραματιστής»
Είναι ο ηγέτης που διαθέτει καινοτόμες ιδέες, υποδειγματική οργάνωση, στρατηγική σκέψη και ένα ξεκάθαρο όραμα για τη συνολική αναβάθμιση του σχολείου του. Δεν περιορίζεται στα στενά γραφειοκρατικά πλαίσια· παρεμβαίνει δυναμικά στην υλικοτεχνική υποδομή, εμπνέει και κινητοποιεί το έμψυχο δυναμικό και αναβαθμίζει το επίπεδο σπουδών. Για έναν τέτοιο διευθυντή, το STEM είναι το ιδανικό όχημα: δημιουργεί εργαστήρια, ενθαρρύνει τη διεπιστημονικότητα, ανοίγει το σχολείο στην κοινωνία και μετατρέπει τη σχολική μονάδα σε έναν ζωντανό πυρήνα καινοτομίας. Η εισαγωγή προγραμμάτων όπως το STEM αποτελεί φυσική προέκταση της φιλοσοφίας του.
2. Ο «Απλός Διαχειριστής»
Πρόκειται για το προφίλ του στελέχους που κινείται με γνώμονα την πεπατημένη και τη διεκπεραίωση. Χωρίς δικό του αναπτυξιακό πλάνο, προσπαθεί απλώς να επιβιώσει στο απαιτητικό σχολικό περιβάλλον, κάνοντας συχνά «περικοπές» και εκπτώσεις στα πεπραγμένα και τις δομές που ίσως κληρονόμησε από έναν προηγούμενο οραματιστή. Περιορίζεται σε μια παθητική, διεκπεραιωτική διαχείριση της καθημερινότητας. Απέναντι στο STEM στέκεται αμήχανα: το βλέπει ως μια επιπλέον γραφειοκρατική υποχρέωση ή ένα «βάρος» που πρέπει να διεκπεραιωθεί τυπικά, χωρίς να ρισκάρει, χωρίς να εμβαθύνει και χωρίς να προσφέρει τα απαραίτητα εφόδια στους εκπαιδευτικούς του.
3. Ο «Λούμπεν»
Στον αντίποδα, συναντάμε τον αδιάφορο, αγράμματο, αυτοκαταστροφικό και τοξικό διευθυντή που με μόλις ένα βασικό πτυχίο διορισμού κατάφερε και αγκιστρώθηκε στην καρέκλα με τις γνωριμίες του... όλοι στο σχολείο διαθέτουν περισσότερα προσόντα από αυτόν. Είναι εκείνος που μπορεί να παραλάβει ένα υγιές, ζωντανό σχολείο με μεγάλο αριθμό μαθητών και μέσα σε λίγα χρόνια να δει το μαθητικό δυναμικό να συρρικνώνεται δραματικά χρόνο με τον χρόνο οδηγώντας το σχολείο στην απαξίωση, εξαιτίας της παροιμιώδους αδιαφορίας, της ανικανότητας, της διοικητικής ανεπάρκειας ή της εμπάθειάς του. Η έννοια του STEM του είναι εντελώς ξένη, όπως και κάθε άλλη μορφή εξέλιξης. Δεν μπορεί να προσφέρει το παραμικρό, πολύ απλά γιατί δεν έχει τίποτα να προσφέρει — ούτε σε επίπεδο γνώσεων, ούτε σε επίπεδο ενσυναίσθησης ή διάθεσης για δουλειά. Μέσα από την αδράνεια και την τοξικότητά του, μετατρέπεται γρήγορα σε πρόσωπο άξιο χλευασμού και αρνητικού σχολιασμού από γονείς, μαθητές και συναδέλφους.